توفیق

سلام علی آل طه و یاسین                سلام علی آل خیر النبیین

امام بحق شاه مطلق که آمد               حریم درش قبله گاه سلاطین

گل باغ احسان شه کاخ عرفان             در درج امکان مه برج تمکین

یکباره توفیقی حاصل امد تا در رکاب عزیزترینهایم لیاقت عتبه بوسی استان ملک پاسبان امام الهمام الرئوف االسلطان ابالحسن علی ابن موسی الرضا المرتضی رابدست اورم اما از سال ۸۱که تشرف حاصل نشده بود در درون خودم دنبال علت عدم باریابی بمحضر قدسی ان ملجا الناس عند الشدائد را بارها و بارها مرور کردم انچه حاصل امد همان جواب همیشگی و تکدر ائینه درون بواسطه غبار های عصیان بود اما اینبار با خودم عهد کردم بدون تعصب زائرانه و جو گرفتگی حجم ها و نقش و نگار ها با امام خلوت کنم و حرف بزنم ......

نشستم روبروی ایوان طلاو غرق در انهمه همهمه و اشتیاق و نقش و نگار و منبت ومعرق و اسلیمی و خطائی و مورب و خاتم و عقیق و محرابی و ائینه کاری و.........به  وجه تسمیه غریب الغربا اندیشیدم ...........................................

زائری با عجز و لابه به زبان ترکی به آقا میگفت :تو غریبی اقا اینهمه صحن اقا اینهمه طلاکاری ....آقا گلدسته های طلات داره چهارتامیشه ..........ووووووووو...........اقاجمعییتا ببین اینا همه برات میمیرندووووواقاغریب نیستی

و من دراین بین غربت اقا را میفهمم نه زیاد باندازه فهم خودم

و میدیدم آقای غریب در این میان داد از غریبی میزند

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! علی !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

سلام بر تو ای علی                                                                                                                ا

                         ای مقتدر     ای در عین اقتدار مظلوم

                                                                               وای مظلوم همه زمانها

سلام بر تو ای امیر بیان

                                     ای بیانت امیر بیان

                                                                ای همه قلمها پیش قلمت شکسته

ای همه بیانها پیش بیانت الکن

                                          جوانمردی کودکانه و لابه کنان بدنبالت میدود

                                                                                    و گذشت شرمنده توست

بدی دشمنی دشمنتر از تو ندارد

                                              و خوبی در ایینه وجود تو تجسم می شود

نگریستن به قامت رعنای عدالتت

                                                 کلاه را از سر طفل عقل میاندازد

                                                                                          

دشمنی با تو دشمنی با همه خوبی است

                                                           تو همه خوبی و دشمنت همه بدی است

ای علی فهم من از تو

                                     باندازه فهم مورچه ای است از افلاک

                                                                              و شاید مورچه از افلاک تواند فهمی داشت

ای علی زندگیت تعریف جدیدی از حیات بود

                                                         و چه نابخردانه میخواهند افتاب را با گل بپوشانند

و تا ریشه در زلال معرفت تو ست

                                                    این نهال خشکی ندارد

                                                                                    و تنومندتر استوار تر و سبز تر

و اما مظلومیت جاری است

                                     تا اعماق آینده

                                                         که در دل تاریک تاریخ

                                                                                       کاشتی انرا

و چه میراثی از تو بجا ماند

                                   که هر کس بتو تاسی کند باید

                                                                            سندی از مظلومیت ارائه نماید

 

نماز

غروبگان که چهچهه هزار عشق دلدادگان را به بارعام دوست دعوت میکند کبوتران جلد بارگاه کبریایی دسته دسته بر بام جبروت ماءمن میگزینندو در زلال معرفت لاهوتی پیرایه از پر و بال میزدایند .سپس قطار قطار و صف در صف منتظر پذیرایی بالها میافرازند... بانگ وصال هنگام باریابی به ضیافت الهی را نوید میدهد.باهودجی از نور ناب گلهای چیده شده از گلستان زمینیان  به شرف عرض ذات اقدس الوهیت ارائه میگرددو حضرتش لبخندی و رضایتی و عرشیان را مورد خطاب مجدد که 

               ******* انی اعلم ما لا تعلمون *******

اق بزرگ

امروز پنجم تیر ماه سالمرگ پدر بزرگم است در چنین روزی بعد از یک دوره چهار روزه بیماری در سال ۱۳۷۵ایشان برحمت خدا رفتند داستان زندگی پدر بزرگ ونحوه زندگی وویژگیهای شخصییتی ایشان قابل تعمق بود.با وجود کبر سن از بردباری بالا برخوردار بود و در عین سالمندی سادگی داشت که گاها " او را تا حد یک طفل کم حوصله و ناشکیبا جلوه میداد .فوق العاده مهمان نواز بود . با خانمها گرمتر بود . استاد بود در صنایع و فنون روستایی و این ارثی خانوادگی بود کما اینکه  اسم خودش و پدرش و پدر بزرگش و جدش با استاد شروع میشد(استاد قدمعلی فرزند استاد نصراله بن استاد میرزابن استاد اوباء) . حرفه اجدادیشان شومالی بود که وجه تسمیه اش نیز بود .صاحب نظر بود .در جامعه مدنی زیبا ترین نمود را پیدا میکرد . فوق العاده ظلم ستیز بود .از قوی پیکران زمان خودش بود بطوریکه برای بالا بردن وزنه های نمایشی سنگی برای خود یک سنگ اختصاصی کنده کاری کرده بود و بنام خودش هم معروف بود .بسیار شوخ و بقول خودش بارد بود البته با همسن و سالهای خودش .لطیفه گو و خوش مشرب بود . اجداد و طوایف و نسب های ده را بهتر از تمامی افراد بلد بود .از افراد ریزه میزه و کوچک زیاد تعریف نمیکرد . درشت اندام ها (اعم از زن و مرد ) بیشتر مورد علاقه اش بودند . خوبرویان نزدش دارای جایگاه ویژه بودند .باهرزنی که خوش و بش میکرد ناراحت نمیشد و متقابلا با او گرم میگرفت در حالیکه بودند کسانی که اگر چپ بزنی نگاه میکردند صدها فحش و بد و بیراه دریافت میکردند . هیچ خاطره زشت و نا بجایی از وی تعریف نشد .بهمین سبب فوق العاده رک گو بود و چون از خودش خاطر جمع بود بسیار حاضر جواب بود . اگر کسی میلیمتری به حریم خصوصی او تزدیک میشدو یا حق بسیار کوچکی از او را پایمال میکردناشکیبا می شد . و دیگر هیچ چیز جلودار او نبود.مداح اهلبیت بود افتخاری . اشعار قصاید و ترجیع بندهای زیبایی را از حفظ بلد بود از جمله لعنت نامه قاتلین امامزاده سلطانعلی بن امام محمد باقر (ع)که کمتر کسی بلد بود .و شهر معروف (نه) منسوب به قاانی شیرازی (نه شیروانی )فوق العاده خانواده دوست بود که زندگی و تکه کلامهای محبت امیز و عاشقانه خانوادگی وی ضرب المثل شده بود .خوش مشرب و اهل دل بود اکثر کسانی که گاها با وی همصحبت میشدند تا ۶۰سال اختلاف سنی داشتندولی او براحتی خود را با انان تطبیق میداد.خلاصه قضاوت کنید انسانی که طبق شناسنامه اش متولد سال۱۲۸۸ بود دارای اینهمه خصیصه باشد چگونه فردی بوده است خود قضاوت کنید .

روحت شاد پدر بزرگ

اسمون

امروز از اون روزاس که من دوس دارم.مخصوصا اسمونش .یه اسمون ابی ابی ابی .با لکه های پراکندن ابر سفید و سیاه .راستی الان داشتم فکر میکردم ما چه روزای خوبی داریم و بخاطر شغلمون نمی بینیم .امروز یه اسمون ته دار و عمیق که ابراشم اون ته ته مثل اینکه با پونس کوبیدیشون به سقف اسمون یه خورشید مهربونم گاه گاهی از گوشه کنارای ابرا سر سوکچی میکنه و یه خنده تحویل میده .خلاصه کاش این ابرا باشن و اون خورشیدم غضب نکنه و همش صبح باشه و منم خونه باشمو و نگران اداره نباشمو .................

راستی یه خوبی دیگه امروز اینه که در اداره کل استان جلسس و منم بعلت استراحت معاف شدم ودر طول بیست و چند سال خدمتم این دومین باره که از زیر بار این جلسات مرکز استان موفق بفرار میشم و .....خلاصه همه همکارای همردیف  امروز رو در سیر و سفرن و شرکت در سمینهار اصفهان بعدشم تو اون ذل گرما با اتوبوس برگشتن بکاشان و ........

 

 

باغ

دیروز جای همه سبز رفتم باغ برا ابیاری ولی خودم که نمی تونستم

یه نفر بهم کمک کرد ولی امروز روز خوبی بود کاش میشد همه روزهام

اینجوری سپری میشد اونوقت خیلی خوب بود خیلی خوب .................

هوا که عالی شد ....ابر بدون باران که من خیلی دوست دارم

ابیاری عالی که رضایتبخش بود بر خلاف ابیاری های گذشته و .........

اغاز

با سلام

امروز چهل و ششمین سال زندگی ام را شروع میکنم در ۴۵سال قبل چنین ساعاتی در یک خانواده معمولی روستایی من چهارمین فرزند خانواده بدنیا امدم سه فرزند قبلی بطور اسفناکی از این جهان چشم فروبسته بودند داغهایی که هنوز اثار ان در چهره مادر و پدرم مشهود است محمدعلی چهار و نیم ساله  علیرضا هجده ماهه و غلامعلی یازده ماهه وقتی فکرش را میکنم که چه چیزی این خانواده جوان را نگهداشته و چه نیرویی مانع گسیختن شیرازه این بنیان شده متحیر میمانم شاید صبر جمیل پدر و مادرم مورد تحسین حضرت حق واقع گردید .باری علیرضا اول بر اثر سینه پهلو (شاید ذات الریه امروزی) و در درچندین ماه بعد محمد علی چهار ونیم ساله به سرخجه مبتلامیشود و غلامعلی یازده ماهه نیز از او واگیر میکند مادر محمد علی را برای  مداوا به شهر میبرد در راه بازگشت و داخل ماشین و روی دست مادرم محمد علی ..............بمحض رسیدن به ده مادر میبیند که پدر بزرگ و مادر بزرگم گریان باستقبال امده اند مادر که خود حامل خبر کمر شکن مرگ محمد علی بود از زبان انان میشنود که غلامعلی را بخاک سپردیم و در یک مقطع زمانی مادروپدر سه فرزند میمانند یکه و تنها .....................و من در سال بعد پا بدنیا میگذارم                       

اینکه در ان دریای غمبار و با ان حال چگونه توانستم موجودیت خود را بدنیااعلام کنم و مادر غمدیده ام چگونه رنج حمل مرا متقبل گردید میدانم خود مثنوی هفتاد من کاغذ است اما نوشته بودم که مادرم ققنوس است و ققنوس وار تن باتش میگدازد ..........منظورم این فصل از غمنامه مادرمن است

شمه ای از غم هجران تو گفتم با شمع                                         

انقدر سوخت که از غصه پشیمانم کرد

و پیداست که حضور من با ان وضعییت در خانواده از من فرزندی باصطلاح ما کاشانی ها (عزیز کرده )ساخت که همه حتی غریبه ها بمن لطف ویژه داشتند و میگفتند این را خدا به ......عطا کرده هیچوقت همبازیها دربازی بمن کتک نمی زدند و همه خانواده ها بسرمن دستی از لطف و محبت میکشیدند باری با این وضعییت من شروع به رشد نمودم و خیلی زود خدابمادر که رنج فراوان دیده بود فرزندان دیگری پشت سر هم عطا نموددوسال بعد اصغر اقا و بعد یک دختر خانم (که او نیز برحمت خدارفت)و امیر خان و بعد علی اقا و بعد اقا مهدی و بعد زهره خانم و بعد محمد رضا معروف به محمد گل بقول بابا

البته همه ما اسامی مضحک داخلی نیز داشتیم من ( سیکلانی ) اصغر اقا ( دمبه) امیر خان ( ملو ملو )علی اقا ( بق بقو) مهدی (فسلوفی )زهره خانم (بدگ بدگ) البته با اجازه مصطفی جان شوهرش و محمدرضا(بولولوم)

البته سنت اسم داخلی تا بچه دار شدن من هم ادامه داشت از جمله نرگس خانم من که به (بونگه) بخاطر اینکه به انگور گونگه یا بونگه میگفت و فاطی خانمم هم به ( نیشتابولی ) معروف شدند